Dział czternasty
Przedawnienie roszczeń
Art. 291.
§ 1. Roszczenia ze stosunku pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia,
w którym roszczenie stało się wymagalne.
§ 2. Jednakże roszczenia pracodawcy o naprawienie szkody, wyrządzonej przez
pracownika wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązków
pracowniczych, ulegają przedawnieniu z upływem 1 roku od dnia, w którym
pracodawca powziął wiadomość o wyrządzeniu przez pracownika szkody, nie
później jednak niż z upływem 3 lat od jej wyrządzenia.
§ 21. Przepis § 2 stosuje się także do roszczenia pracodawcy, o którym mowa w art.
611 oraz w art. 1011 § 2.
§ 3. Jeżeli pracownik umyślnie wyrządził szkodę, do przedawnienia roszczenia o
naprawienie tej szkody stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego.
§ 4. Terminy przedawnienia nie mogą być skracane ani przedłużane przez czynność
prawną.
§ 5. Roszczenie stwierdzone prawomocnym orzeczeniem organu powołanego do
rozstrzygania sporów, jak również roszczenie stwierdzone ugodą zawartą w
trybie określonym w kodeksie przed takim organem, ulega przedawnieniu z
upływem 10 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia lub zawarcia ugody.
Art. 292.
Roszczenia przedawnionego nie można dochodzić, chyba że ten, przeciwko komu
roszczenie przysługuje, zrzeka się korzystania z przedawnienia; zrzeczenie dokonane
przed upływem przedawnienia jest nieważne.
Art. 293.
Bieg przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na czas
trwania przeszkody, gdy z powodu siły wyższej uprawniony nie może dochodzić
przysługujących mu roszczeń przed właściwym organem powołanym do rozstrzygania
sporów.
Art. 294.
Przedawnienie względem osoby, która nie ma pełnej zdolności do czynności prawnych
albo co do której istnieje podstawa do jej całkowitego ubezwłasnowolnienia,
nie może skończyć się wcześniej niż z upływem 2 lat od dnia ustanowienia dla niej
przedstawiciela ustawowego albo od dnia ustania przyczyny jego ustanowienia. Jeżeli
termin przedawnienia wynosi 1 rok, jego bieg liczy się od dnia ustanowienia
przedstawiciela ustawowego albo od dnia, w którym ustała przyczyna jego ustanowienia.
Art. 295.
§ 1. Bieg przedawnienia przerywa się:
1) przez każdą czynność przed właściwym organem powołanym do rozstrzygania
sporów lub egzekwowania roszczeń przedsięwziętą bezpośrednio w
celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia,
2) przez uznanie roszczenia.
§ 2. Po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo. Jeżeli przerwa
biegu przedawnienia nastąpiła wskutek jednej z przyczyn przewidzianych w §
1 pkt 1, przedawnienie nie biegnie na nowo, dopóki postępowanie wszczęte w
celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia
nie zostanie zakończone.